Gospodarze domu

Kim jest gospodyni i skąd w Krynicy taki dom?

Opowiadam o tym sama, od progu: o recepcji pensjonatu, o trzech pustych zimach i o ludziach, bez których drzwi by się nie otworzyły.

Od recepcji do jadalni

Zanim zapaliły się lampy

Nazywam się Beata Sikora i od dziecka mieszkam w Krynicy. Babcia wynajmowała pokoje kuracjuszom, mama prowadziła kuchnię w sanatorium, a ja po szkole stanęłam za recepcją pensjonatu przy ulicy Piłsudskiego. Dwadzieścia lat wydawania kluczy nauczyło mnie o ludziach więcej niż jakakolwiek książka.

Wieczorami hol pustoszał. Kuracjusze po kolacji wracali do pokojów, a ja widziałam przez szybę, jak zatrzymują się na schodach i wahają. Niektórzy pytali, czy w okolicy jest miejsce, gdzie można usiąść, rozdać karty i posiedzieć z herbatą bez poczucia, że komuś przeszkadzają. Odpowiadałam, że nie ma. Z czasem przestałam odpowiadać i zaczęłam myśleć, co dałoby się z tym zrobić.

Pensjonat sprzedano, a dom obok stał pusty przez trzy zimy: parter z jadalnią, piętro z dużą salą, drewniana weranda od strony ulicy. Wynajęłam go, zanim zdążyłam się zastanowić. Lokal prowadzi spółka WAFFLE ADVERTISING LTD, 85 Great Portland Street, London W1W 7LT, Wielka Brytania. Ja zajmuję się tym, co widać od progu: kuchnią, salą i gośćmi.

Pierwszy rok należał do kuchni. Szymon Olszewski, mój dawny sąsiad z Muszyny, zgodził się na próbę i został. Dopiero kiedy jadalnia zaczęła się zapełniać, odważyłam się otworzyć salę na piętrze i zaprosić do niej krupierkę, o której wszyscy mówili z szacunkiem — Jadwigę Szulc.

Pierwsza zima była najtrudniejsza. W sali na piętrze stały dwa stoły pożyczone od znajomej z sanatorium, kominek dymił, a Antoni Cieślak, który dopiero do nas dołączył, wieczorami własnoręcznie podbijał obicia na krzesłach. Przychodziło po kilka osób, ale zostawali do zamknięcia. Wtedy zrozumiałam, że dobrze trafiłam.

Dziś parter i piętro tworzą jeden dom. Kolacja trwa do wieczora, a kasyno nie jest osobnym światem, tylko dalszym ciągiem tego samego stołu. Gramy na żetonach bez wartości, między rękami przechodzą wyłącznie karty i grzeczne słowa, a o internecie nikt tutaj nie wspomina.

Gdy pytają, dlaczego akurat Krynica, odpowiadam, że ludzie przyjeżdżają tu odpoczywać, a odpoczynek bywa dłuższy, niż przewidują zabiegi. Wieczorem każdy potrzebuje stołu, przy którym nikt nie liczy minut. Takim stołem staram się być od pierwszego dnia.

Czasem ktoś pyta, czy nie tęsknię za recepcją. Trochę tak, bo tam wszystko przychodziło do mnie samo. Tutaj sama wychodzę do ludzi: pytam, czy zupa była dobra, czy nie jest za zimno, czy dziecko ma gdzie usiąść. To zmęczenie, które wolę od tamtej ciszy.

Elegancka jadalnia z nakrytymi stołami i dużymi oknami

Ludzie domu

Kto czeka na Państwa przy stołach i garnkach?

Jadwiga Szulc

krupierka

Za stołem stoi od dwudziestu ośmiu lat. Zaczynała w sali hotelowej nad morzem, potem uczyła początkujących w dużym ośrodku na południu kraju. W Jedwabnych Arkadach rozdaje karty i tłumaczy zasady tak cierpliwie, że ci, którzy nigdy nie grali, wychodzą z uśmiechem. Nie znosi pośpiechu i nigdy nie podnosi głosu. W wolne dni haftuje obrusy do jadalni, bo twierdzi, że ręce muszą mieć co robić, kiedy głowa odpoczywa. Gdy ktoś siada do jej stołu po raz pierwszy, zawsze zaczyna od zdania: „Najpierw tylko popatrz”.

Antoni Cieślak

kierownik sali

Piętnaście lat obsługiwał kolejkę na Górę Parkową, więc zna każdy rozkład i każdego stałego pasażera po kroku. Dziś kieruje salą na piętrze: pilnuje, by stoły stały równo, a rozmowy były ciche. Prowadzi też zeszyt turniejowy i rysuje tabele na tablicy w holu, zawsze ołówkiem, żeby dało się poprawić. W niedzielę rano obchodzi wszystkie stoły z latarką i zapisuje w zeszycie, co wymaga poprawki.

Szymon Olszewski

szef kuchni

Urodzony w Muszynie, uczył się gotować w domu, a potem w sanatoryjnej kuchni, gdzie dania miały być lekkie i prawdziwe. Do garnków wkłada to, co przywożą gospodarze z okolicy. Najbardziej dumny jest z żuru na własnym zakwasie, który odświeża co wieczór, jakby to był domowy pupil. W wolny dzień jeździ na targ do sąsiedniej wsi i wraca z koszem pierwszych grzybów oraz z pomysłem na nową zupę.

Jeszcze kilka słów

Co warto wiedzieć o domu, zanim w nim usiądą Państwo do stołu?

Dom od środka

Wchodzi się przez werandę do holu z drewnianymi schodami. Na lewo jadalnia z dziesięcioma stolikami, na prawo kuchnia i kontuar, w którym Jolanta Majchrzak trzyma książkę rezerwacji. Schody na piętro skrzypią w trzech miejscach i nikomu to nie przeszkadza.

Jak mijają dni

Kuchnia rusza przed południem, bo zupa potrzebuje czasu. Od piętnastej jadalnia przyjmuje pierwszych gości, o szesnastej Antoni Cieślak zapala lampy w sali na piętrze, a krupierka układa żetony w równe kolumny. O dwudziestej trzeciej gasimy światła i zamykamy dom.

Skąd bierzemy produkty

Pstrągi przywożą z hodowli w dolinie, jabłka na szarlotkę — z sadów pod górą, a ser i bryndzę od gospodarza z sąsiedniej wsi. Chleb razowy piecze piekarnia po drugiej stronie ulicy. Jeśli któregoś dnia czegoś zabraknie, szef kuchni po prostu zmienia kartę.

Czego tu nie znajdą Państwo

Nie ma automatów, gier przez internet, zakładów ani wypłat. Żetony nie mają wartości i nie wychodzą z sali. Nie podajemy też niczego poza kawą, herbatą, lemoniadą, sokiem i wodą, bo chcemy, żeby po kolacji każdy trafił do pokoju o własnych siłach i z jasną głową.

Pierwsza zima i pierwsze zasady

Kiedy dom ruszył, nie mieliśmy jeszcze żadnych reguł, tylko dobre chęci. Zasady pojawiły się same: najpierw prośba o ciszę przy stole, potem o dowód przy drzwiach, wreszcie o to, by nie wnosić na piętro talerzy. Każda z nich ma za sobą jakiś wieczór, który ją wymusił, i żadnej nie wymyśliłam od biurka.

Kto zagląda najczęściej

Najwierniejsi są kuracjusze, którzy przyjeżdżają na kilkutygodniowy turnus i zostają z nami do ostatniego dnia. Zaraz po nich sąsiedzi z ulicy, którzy wpadają na zupę w południe, oraz pary, które w Krynicy świętują rocznice i wolą stół z kartami niż zatłoczony deptak.

Dla kogo jest ten dom

Dla kuracjuszy po całym dniu zabiegów, dla rodzin na niedzielnym obiedzie, dla par, które lubią karty, i dla sąsiadów z ulicy, którzy zaglądają na kawę. Wspólny mianownik jest jeden: wszyscy są pełnoletni, gdy wchodzą na piętro, i wszyscy wiedzą, że nikt tu nie gra o pieniądze.

Nie ma tu klubu dla wybranych ani listy, na którą trzeba się dostać. Drzwi otwieramy dla każdego, kto spełnia jeden warunek: skończył osiemnaście lat, jeśli chce wejść na piętro. Reszta zależy od apetytu i od tego, ile mają Państwo czasu.

Jeżeli mają Państwo wątpliwości, czy dom jest właściwym miejscem na rodzinną kolację, wystarczy zadzwonić. Jolanta opowie, co akurat jest w karcie, jak wygląda sytuacja w jadalni i czy na piętrze trwa turniej.