Otwarcie sezonu: stoliki wystawiamy na werandę

Jak dom budzi się po zimie?

Prace zaczynają się w kuchni. Szymon odświeża zakwas, myje wszystkie garnki i wiesza na haku świeże ścierki. Na werandzie tymczasem stoi drabina, a Jolanta zdejmuje z okien zimowe zasłony i zastępuje je lekkimi firankami.

Stoliki z werandy trzeba przetrzeć z kurzu, a krzesła naoliwić. Przy okazji znajdujemy zapomniane rzeczy: dwie rękawiczki, książkę z zagiętym rogiem i parasol, który nie należy do nikogo. Wszystko to wisi potem w holu na tablicy zgub.

Kiedy wszystko jest gotowe, otwieramy drzwi na oścież i zaczyna się sezon. Jadalnia przestaje być ciasna, goście siadają na świeżym powietrzu, a po kolacji idą na piętro. Zimowy kominek odpoczywa, ale lampy w sali palą się tak samo jak przedtem.

W pierwszy ciepły dzień Szymon wynosi na werandę półmisek ze świeżymi bułkami i stawia go na parapecie. Zapach roznosi się po całej ulicy, a przechodnie zatrzymują się, żeby zajrzeć do środka. Tak od lat zaczyna się nasz sezon.

Narożna fasada nowoczesnego budynku oświetlona po zmroku

Co się zmienia na wiosnę

Dłuższe kolacje

Wiosną wieczory są jaśniejsze, więc kolacje przedłużają się do zmierzchu. W karcie wracają młode jarzyny, szczypiorek i pstrąg z masłem. Szarlotka pojawia się z lodami waniliowymi, bo goście zaczynają prosić o coś chłodniejszego.

Nowe twarze

Przybywa kuracjuszy, którzy dopiero zaczynają turnus, i rodzin z dziećmi, które odwiedzają dziadków. Jadwiga Szulc prowadzi dla nich krótkie lekcje pokera w poniedziałki, aby nikt nie siedział przy stole z poczuciem zagubienia.

Zasady zostają

Wstęp na piętro nadal jest od osiemnastego roku życia, żetony nadal nie mają wartości, a gra odbywa się tylko na miejscu. Zmieniają się pory dnia, nie zmieniają się reguły.

Dla przyjezdnych

Jeśli planują Państwo wiosenny turnus, najlepiej zarezerwować stolik z wyprzedzeniem. Weranda mieści osiem stolików, ale nie ma dla niej osobnej listy, więc o miejsce przy oknie prosimy w uwagach do zapisu. Zrobimy, co w naszej mocy.

Pierwszy wieczór

Pierwszy wieczór na werandzie jest zawsze nieco chaotyczny. Zapominamy o kocach, kelnerka biegnie po dodatkowe krzesła, a Szymon wychodzi z kuchni, żeby sprawdzić, czy ktoś w ogóle chce siedzieć na dworze. Chcą wszyscy.

Wiosenne popołudnia na werandzie mają własny rytm: pierwsze zupy wychodzą z kuchni już o piętnastej, a sąsiedzi przystają przy płocie i pytają, czy sezon rzeczywiście się zaczął. Odpowiadamy, że tak, i zapraszamy do środka.