Jak dbamy o sukno: szczotka, para i cierpliwość

Dlaczego sukno ma własny rytuał?

Zanim ktokolwiek wejdzie na piętro, Jadwiga Szulc przechodzi przez salę ze szczotką z koziego włosia. Prowadzi ją zawsze w jednym kierunku, od krawędzi do środka, bo sukno ma włos i nie lubi, gdy się je szoruje na odwrót.

Po szczotce przychodzi czas na parę. Krupierka trzyma żelazko kilka centymetrów nad tkaniną i pozwala parze wejść w materiał. Dzięki temu karty nie zahaczają o włókna, a żetony układają się równo bez nadmiernego hałasu.

Całość trwa kwadrans i nikt jej nie przerywa. Jeśli któryś z gości przychodzi wcześniej, siada w kącie i obserwuje. Mówi, że to najlepszy spektakl w całym domu.

Raz do roku sukno dostaje całkowicie nową szatę. Cała sala wstrzymuje oddech, gdy krawcowa zdejmuje stare płótno i rozciąga nowe. Jadwiga mówi, że to jedyny dzień, w którym stoły wyglądają jak świeże łąki po deszczu.

Goście, którzy trafią na ten rytuał, często zostają dłużej niż zamierzali. Siadają pod ścianą, słuchają cichego szumu pary i patrzą, jak zielona tkanina wygładza się pod ciężarem żelazka. Kiedy wszystko jest gotowe, Jadwiga kiwa głową i otwiera drzwi.

Pięć grzechów wobec sukna

Napoje na blacie

Największym wrogiem sukna jest szklanka stawiana bez podkładki. Plama po herbacie nie schodzi, a dobre sukno kosztuje więcej niż większość mebli w domu. Dlatego napoje stawiamy na osobnym stoliku pod ścianą.

Paznokcie i pierścionki

Długie paznokcie i ostre pierścionki rysują materiał. Prosimy o zdjęcie ozdób, które mogłyby haczyć o włókna, i o uważne układanie dłoni. To drobiazg, ale po pięciu latach widać różnicę.

Zapał przy ruletce

Przy ruletce kulka potrafi uderzyć o brzeg koła z impetem, więc krupierka prosi, aby nie nachylać się nad kołem. Sukno wokół jest cieńsze i szybciej się zużywa, dlatego co kilka miesięcy wymieniamy je na świeże.

Dlaczego to takie ważne

Dobrze utrzymane sukno nie szeleści i nie zahacza o karty, dlatego rozdania są płynne i spokojne. Goście mogą nie zdawać sobie z tego sprawy, ale zauważają, że przy tych stołach gra się inaczej. Jadwiga uważa to za największy komplement.

Pożegnanie ze starym suknem

Zużyte sukno nie ląduje w koszu. Antoni Cieślak kroi je na małe kwadraty i rozdaje stałym gościom jako podkładki pod filiżanki. Mają je w domach od lat i opowiadają, że pachną jeszcze naszą salą.