Czwartkowy turniej: dwa stoły i jedna tablica

Jak minął wieczór, w którym nikt nie wyszedł z pustymi rękami?

Zaczęliśmy o siedemnastej od listy i losowania miejsc. Jadwiga Szulc tasowała talię tak szybko, że goście spoglądali na jej ręce zamiast na karty. Przy pierwszym stole usiadł pan Zbigniew, emerytowany nauczyciel z Muszyny, który przyjeżdża do nas w każdy czwartek od trzech sezonów.

Drugi poziom przyniósł niespodziankę: pani Irena, która grała po raz pierwszy w życiu, wyeliminowała dwóch doświadczonych graczy i zaczęła notować ich ruchy w małym zeszycie. Antoni Cieślak przyznał później, że takiej koncentracji nie widział od czasu, gdy sam siedział przy stole.

Przerwa na szarlotkę trwała kwadrans. Goście schodzili do jadalni, wracali z talerzykami i rozmawiali o partii, jakby od roku się znali. To jest właśnie ten moment, dla którego urządzamy turnieje.

Wieczór zakończył się około dwudziestej drugiej. Goście wychodzili po kolei, zawijając szale i dziękując krupierce, a pan Zbigniew obiecał, że w przyszłym tygodniu przyprowadzi wnuczkę, która dopiero co skończyła osiemnaście lat. Trzymamy go za słowo.

Dłonie rozdające karty na zielonym suknie obok stosów żetonów

Kto został przy ostatnim stole

Ostatnia czwórka

Finał rozgrywało czworo graczy: pan Zbigniew, pani Irena, młody kucharz z sąsiedniej ulicy i pani z kwiaciarni naprzeciwko. Zapadła cisza, w której słychać było tylko szelest kart i zegar na ścianie. Rozdanie za rozdaniem ubywało żetonów, aż został jeden stos.

Mistrzyni wieczoru

Tytuł mistrzyni wieczoru zdobyła pani z kwiaciarni. Jej imię zostało wpisane ołówkiem na tablicę w holu, obok innych zwycięzców. Nie otrzymała niczego, co można by wynieść z domu, i dobrze o tym wiedziała: żetony wróciły do pudełka, a ona do jadalni po herbatę z cytryną.

Co dalej

Następny turniej odbędzie się w kolejny czwartek, na takich samych zasadach. Zapisy przyjmuje Jolanta Majchrzak, osobiście lub telefonicznie. Zapraszamy wszystkich pełnoletnich, także tych, którzy dotąd tylko przyglądali się z boku.

Ciekawostki z wieczoru

Najkrótsze rozdanie trwało dziewięć sekund, najdłuższe niemal pięć minut, bo gracze naradzali się półgłosem i prosili krupierkę o dwukrotne powtórzenie reguł. Nikt nie narzekał, a pani Irena zapisała wszystko w swoim zeszycie.

Słowo od krupierki

Jadwiga Szulc powiedziała po wszystkim, że to był jeden z najspokojniejszych turniejów w historii domu. Nikt nie podniósł głosu, nikt się nie spóźnił, a ostatnie karty padły dokładnie o dwudziestej pierwszej.